FANDOM


Technologia grawitonowa stanowi najwyższy znany poziom zaawansowania technologii międzygwiezdnych cywilizacji. Grawiton to bozon, cząsteczka elementarna która nie posiada masy ani ładunku elektrycznego, lecz przenosi oddziaływanie grawitacyjne. Wytwarzanie oraz kontrolowanie emisji grawitonów pozwala na pokonywanie fundamentalnych barier kosmosu.

Uzbrojenie i obrona

Broń grawitonowa

Broń grawitonowa emituje skoncentrowany strumień grawitonów. Ekstremalnie silne działania grawitacyjne w obrębie strumienia niszczą wiązania w strukturze molekularnej uwięzionych weń obiektów. W rezultacie zostają unicestwione w przeciągu sekund. Żadne znane formy obrony, zarówno pancerze, jak i pola siłowe, nie są w stanie zniwelować niszczycielskiej siły strumienia, zaś wytworzone przezeń przyciąganie grawitacyjne uniemożliwia dokonywanie manewrów unikowych.

Bariery kinetyczne

Bariery kinetyczne stanowią wszechstronną, lecz punktową formę obrony przed wszelkimi pociskami kinetycznymi. Ukierunkowane na zewnątrz okrętu panele grawitacyjne wytwarzają barierę, gdy czujniki wykryją zagrożenie. Wówczas krótka emisja grawitonów powoduje niewielką, ale istotną zmianę wektora która zbija nadciągający pocisk z toru na tyle, by wymusić pudło.

Generator grawitonowy

Generator grawitonowy służy wytwarzaniu silnego sztucznego pola grawitacyjnego. Krążowniki przechwytujące wykorzystują generatory grawitonowe do spowalniania innych statków kosmicznych poprzez wytwarzanie zakrzywienia przestrzeni podobnego do naturalnej studni grawitacyjnej. W obrębie pola niemożliwe jest użycie napędu tunelowego do ucieczki, ponadto przecinające je okręty podróżujące przez zakrzywioną czasoprzestrzeń zostają z niej gwałtownie wyrwane. Właściwości te mają ważne zastosowania militarne.

Napędy

Napęd antygrawitacyjny

Napęd antygrawitacyjny służy do swobodnego poruszania się obrębie istniejącego pola grawitacyjnego. Zasilane prądem elektrycznym kondensatory sztucznie otrzymanych antygrawitonów tworzą pole grawitacyjne przeciwne naturalnemu. Modulowanie mocą pola pozwala na kontrolowaną lewitację pojazdu, który jest odpychany od największego pobliskiego źródła grawitacji. Napęd wymaga dużych ilości energii, lecz zapewnia znakomitą mobilność. Jest też nieszkodliwy dla środowiska.

Napęd tunelowy

Napęd tunelowy zasilany przez potężne generatory okrętów kosmicznych tworzy trójwymiarowy otwór w kontinuum czasoprzestrzennym. Otwór wiedzie do tunelu, który stanowi swoisty skrót do obranego punktu przeznaczenia względem normalnej przestrzeni. Dzięki temu możliwe jest pokonanie dystansu w czasie znacznie krótszym niż normalnie potrzebuje światło. W trakcie podróży tunel czasoprzestrzenny podtrzymywany jest przez stałą emisję negatywnej energii. Ze względu na destabilizujący wpływ studni grawitacyjnych, napęd tunelowy bardzo rzadko stosuje się w pobliżu dużych ciał niebieskich. Podróżujące pomiędzy układami słonecznymi okręty zazwyczaj przemieszczają się od skraju do skraju, aby uniknąć niebezpiecznego w skutkach przechwycenia przez studnię grawitacyjną obiektów znajdujących się w głębi systemów.

Napęd zakrzywionej przestrzeni

Napęd zakrzywionej przestrzeni polega na lokalnym, względem okrętu kosmicznego, odkształceniu czasoprzestrzeni. Wskutek emisji negatywnej energii przestrzeń naprzeciw statku jest zwężana, natomiast za nim rozszerzana. Powstaje wówczas tzw. bąbel zakrzywionej przestrzeni o objętości zewnętrznej mniejszej niż wewnętrznej. Bąbel niemal całkowicie odizolowuje okręt od reszty Wszechświata, za wyjątkiem mikroskopijnych tuneli czasoprzestrzennych z przodu i z tyłu, po czym przemieszcza go z prędkością pozornie rzędy wielkości większą niż prędkość światła. Wrażenie oraz efekt mają wpływ jedynie na statek wraz z załogą, gdyż w trakcie podróży stają się całkowicie niewykrywalni dla każdego potencjalnego obserwatora z zewnątrz. Nagromadzone przez bąbel w trakcie podróży cząsteczki ulegają przesunięciu ku fioletowi, następnie zostają wystrzelone w przód podczas zwolnienia do szybkości podświetlnej. Zjawisko stanowi poważne zagrożenie dla wszelkich obiektów znajdujących się w punkcie przeznaczania statku używającego napędu zakrzywionej przestrzeni. Ponieważ niemożliwe jest manewrowanie w trakcie podróży, wszelkie konieczne do pojawienia się w konkretnym punkcie przeznaczenia obliczenia i korekty muszą zostać dokonane przed aktywacją napędu.

Ograniczenia napędu nadświetlnego

O ile napęd nadświetlny pozwala na przekroczenie niegdyś niepokonanej bariery światła oraz rozwój cywilizacji w skali galaktycznej, posiada własne ograniczenia.

  • Pozorna prędkość przemieszczania się wynosi około 100 000 c.
  • Do utworzenia bąbla lub tunelu czasoprzestrzennego potrzebne są silne generatory grawitacyjne, a co za tym idzie, duże ilości energii. Jedynie spore statki kosmiczne posiadają wystarczająco potężne reaktory, aby dokonać samodzielnej podróży międzysystemowej. Maksymalny zasięg podróży ograniczony jest przez zapas energii statku.
  • Studnie grawitacyjne ciał niebieskich mają destabilizujący wpływ na bąble oraz tunele czasoprzestrzenne. Wobec tego, istnieją optymalne punkty skoku pomiędzy sąsiednimi układami słonecznymi, dzięki którym możliwe jest wytyczenie kosmicznych tras. Napęd nadświetlny może być stosowany w obrębie układu słonecznego, niemniej grawitacja lokalnej gwiazdy zmniejsza efektywność oraz precyzję, zaś studnie grawitacyjne planet powodują natychmiastowy rozpad bąbla/tunelu w swojej strefie wpływów.
  • Podróż nadświetlna wymaga uprzednich obliczeń. Kalkulacje skoków pomiędzy sąsiednimi systemami są bardzo krótkie. Im dalsze, tym dłuższych obliczeń wymagają, a czasem konieczne jest obieranie przystanków w drodze do odległego celu.
  • Okręty mogą utworzyć wspólny tunel/bąbel, w którym pozostają widoczne dla towarzyszy. Pozostają całkowicie niewykrywalne dla wszelkich innych potencjalnych obserwatorów.
  • Podróże nadświetlne czasem powodują niepokój oraz lekkie poczucie dezorientacji.
  • Konstrukcja generatorów napędu nadświetlnego jest kontrolowana przez rząd oraz wojsko. Okręty cywilne wymagają specjalnego pozwolenia na posiadanie napędu. Najczęściej udziela się je organizacjom oraz instytucjom; przypadki prywatnych posiadaczy takich okrętów są bardzo rzadkie.

Źródła zasilania

Reaktor sztucznej osobliwości kwantowej generuje energię za pomocą mikroskopijnej czarnej dziury, dla której mechanika kwantowa odgrywa ważną rolę. Wytwarza się ją na drodze koncentracji masy bądź energii w jednym punkcie, aż prędkość ucieczki z danego regionu przekroczy prędkość światła. Posiadająca kolosalną masę sztuczna osobliwość kwantowa utrzymywana jest w ryzach przez bardzo silne pole elektromagnetyczne oraz zawieszona w bezwładności przez sztuczne pole grawitonowe. Energia rotacyjna czarnej dziury znajduje się na zewnątrz horyzontu zdarzeń, w tzw. ergosferze. Akceleratory cząsteczkowe napędzają, a następnie wystrzeliwują materię w czarną dziurę. Po wejściu w ergosferę materia zostaje podzielona na pół. Część zostaje pochłonięta, natomiast druga połowa opuszcza ergosferę, z energią większą niż pierwotnie posiadaną przez całą wystrzeloną weń materię. Zachodzący proces stopniowego wyparowania czarnej dziury wydziela promieniowanie Hawkinga, które zawiera wysokoenergetyczne emisje fotonów, elektronów, kwarków, itd. Całkowita energia wygenerowana na drodze procesu wynosi znaczny procent pierwotnej masy sztucznej czarnej dziury.

Systemy użytkowe

Sztuczna grawitacja

Sztuczna grawitacja imituje standardowe przyciąganie planetarne na pokładach statków kosmicznych, wobec czego znajdujące się na nich istoty mogą działać w sposób naturalny. Rozlokowane wzdłuż sekcji regularnie uczęszczanych przez załogę panele wytwarzają stosownie ukierunkowane przyciąganie.

Kompensator inercyjny

Kompensator inercyjny stanowi bardzo istotny element wyposażenia każdego statku kosmicznego. Czujniki monitorują przyspieszenie wehikułu, zaś generatory grawitonowe wytwarzają sztuczne pole grawitacyjne przeciwstawne kierunkowi ruchu. W rezultacie przeciążenia nieuniknione podczas szybkich lotów w kosmosie są w znacznym stopniu niwelowane, co umożliwia utrzymywanie wysokiego przyspieszenia bez ryzyka obrażeń dla personelu czy uszkodzeń konstrukcji statków.

Komunikacja tunelowa

Komunikacja tunelowa polega na przesyłaniu konwencjonalnych sygnałów radiowych poprzez mikroskopijne tunele czasoprzestrzenne. Normalnie ograniczone do prędkości światła, uzyskują w ten sposób bardzo istotny „skrót” poprzez kosmos, który pozwala im osiągnąć punkt przeznaczenia w nieporównywalnie krótszym okresie czasu. Umożliwia komunikowanie się na dystanse liczące wiele jednostek astronomicznych w czasie rzeczywistym, a także przesyłanie transmisji do odległych układów słonecznych w przeciągu minut bądź godzin.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki